ARCHIEF CD-RECENSIES DECEMBER 2008

 

archief

 

* = Thanks, but no thanks! - ** = Mediocre… - *** = Just plain good stuff. - **** = Very good indeed! - ***** = Absolutely brilliant!!!

 

Op deze pagina vind je recensies van de volgende albums:

TANGLEWEED “Most Folk Heroes Started Out As Criminals” - MARK OLSON & GARY LOURIS “Ready For The Flood” - THE LOW ANTHEM “Oh My God, Charlie Darwin” - JOSEPH PARSONS “Heavens Above” - MICHAEL BRENNAN “Anywhere But Here” - MARISA YEAMAN “Roadmap Heart” - JULIAN DAWSON “Deep Rain” - CHRIS STUART & BACKCOUNTRY “Crooked Man”

 

TANGLEWEED “Most Folk Heroes Started Out As Criminals” (Squatney Records)

(3,5****)

Tangleweed is een vijf gelijkgestemde geesten uit de buurt van Chicago verzamelend gezelschap, dat al enkele albums lang het mooie weer maakt met een geslaagde hybride van elementen uit Americana, akoestische country, bluegrass en folk. En dat is op hun nieuwe CD “Most Folk Heroes Started Out As Criminals” amper anders. Ook die plaat werd weer ingeblikt onder de productionele auspicieën van de ondermeer van zijn werk met Billy Bragg en Wilco bekende Mike Hagler, die er andermaal nauwlettend op toezag, dat geen “elektrische indringers” hun weg zouden vinden naar het geluid van de groep. Ondanks een in vergelijking met hun vorige worpen flink uitgebreid instrumentarium bleef ook “Most Folk Heroes Started Out As Criminals” daardoor een volkomen akoestische aangelegenheid. Nieuwigheden laten zich dan ook vooral op het vlak van de songkeuze noteren. Naast een aantal “Moritaten” en rebelse Ierse deunen valt zo vooral de Stones-cover “Dead Flowers” op. Ook in old-timey countrygewaad blijft dat nummer een dijk van een liedje.

Samenvattend menen we hier te mogen stellen, dat de muziek van Tangleweed vooral besteed zal zijn aan fans van muzikaal verwante collectieven als de Foghorn Stringband, Old Crow Medicine Show en de .357 String Band. Net als die drie acts staan ook de vijf uit Chicago met één been nog volop in het verleden van de door hen gekoesterde muziek, terwijl het andere zich haast uit de kom rukt richting toekomst. Dat zoiets bijna uitsluitend boeiende taferelen oplevert, spreekt bijna voor zich.

Tangleweed

CD Baby

 

MARK OLSON & GARY LOURIS “Ready For The Flood” (New West / Sonic Rendezvous)

(5*****)

Hun befaamde ruzie mocht dan al wel een poosje tot het verleden behoren, “Ready For The Flood” is uiteindelijk toch pas de eerste concrete nieuwe samenwerking tussen ex-Jayhawks-kopstukken Gary Louris en Mark Olson na het door velen betreurde vertrek van die laatste uit de groep in 1995. En om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat door Chris Robinson van de Black Crowes geproduceerde album heeft weer alles, waarvoor we met z’n allen ooit gewillig door de knieën gingen voor de Hawks. De dertien door de twee heren samen gepende liedjes zijn vrijwel zonder uitzondering van een geweldig hoge kwaliteit en dat veelal eerder melancholisch aandoende materiaal is zowat de best denkbare voedingsbodem voor de elkaar ook na al die jaren nog voorbeeldig complementerende stemmen van onze twee protagonisten. Die samenzang, he! Zonde eigenlijk, dat we het er zoveel jaren zonder hebben moeten doen. Maar goed, dat maakt deze hernieuwde kennismaking er eigenlijk alleen maar aangenamer op. En wij durven in verband met dit kostbare kleinood dan ook te spreken in termen van één van dé essentiële releases van dit najaar. Een absoluut verplichte aanschaf, dit hartverscheurend mooie geheel!

New West Records

Sonic Rendezvous

 

THE LOW ANTHEM “Oh My God, Charlie Darwin” (The Low Anthem)

(5*****)

Ere wie ere toekomt! Het was collega Jan Janssen van het Nederlandse Real Roots Cafe, die ons op het spoor zette van dit ronduit fantastische drietal uit Providence, RI. Op “Oh My God, Charlie Darwin”, de nieuwe CD van Ben Knox Miller, Jeffrey Prystowsky en Jocie Adams, val je werkelijk van de ene muzikale verrassing in de andere. Van ijle alternatieve pop (“Charlie Darwin”) op z’n Antony & The Johnsons gaat het over breekbare alt. country (“To Ohio”) richting onstuimige Waitsiaanse rammelbakkenroots (“The Horizon Is A Beltway”), rauwe blues (“Home I’ll Never Be”), fluister-Americana (“Ticket Taker”), wonderschone roots pop (“To The Ghosts Who Write History Books”), puur singer-songwriterspul (“(Don’t) Tremble”) en jachtige roots rock pur (“Champion Angel”). Je verveelt je hier hoegenaamd geen seconde! Voor ons dan ook één van dé ontdekkingen van het jaar! Nogmaals: “Een welgemeende merci, Jan!”

The Low Anthem

CD Baby

 

JOSEPH PARSONS “Heavens Above” (Blue Rose / Sonic Rendezvous)

(3,5****)

Altijd al erg goed gevonden, deze Joseph Parsons! En dat hij het nog niet verder schopte dan wat naambekendheid in kringen van verstokte afficionados van zingende liedjesschrijvers heeft voor ons dan ook absoluut niets te maken met zijn muziek. ’s Mans grootste handicap is wat ons betreft allicht zijn wat onopvallende verschijning. “Onopvallend goed” blijkt vaak immers net niet genoeg om de laatste stap richting een wat groter publiek met succes te kunnen zetten. En het lijkt, alsof ook Parsons zich daarvan bewust was, toen hij de werkzaamheden voor zijn zevende studio-CD aanvatte. “Heavens Above” is immers met afstand zijn meest ambitieuze collectie liedjes tot op heden. Elf van de twaalf songs op dat album schreef Parsons zelf. Voor nummer twaalf, “Sitting On Top Of The World”, een staaltje voortreffelijke Americana, kreeg hij wat hulp van zijn veel bekendere collega Elliott Murphy, die ook zijn opwachting maakte in de studio voor een gezongen bijdrage.

Al bij al klinkt “Heavens Above” gewoon ongelooflijk af. Een zeer rijk en bovenal ook heel erg gevarieerd instrumentarium zorgt ervoor, dat de liedjes van Parsons eindelijk eens recht wordt gedaan. Knappe teksten, mooie melodieën en een van weemoed doordrongen stem doen het overige. Héél mooi! (Onze luistertip: de met een heel klein hartje gebrachte terugblik op een prille vlam “Children Of The Sun”. Veel pakkender worden ze echt niet vaak gemaakt!)

Joseph Parsons

Blue Rose Records

Sonic Rendezvous

 

MICHAEL BRENNAN “Anywhere But Here” (Michael Brennan)

(4****)

“Anywhere But Here” is de erg knappe nieuwe CD van Michael Brennan, de man die zich wat ons betreft in 2006 met zijn debuut “Cautious Man” al een stoel in de hemel verdiende. De vanuit Toronto actieve singer-songwriter bevestigt op dat tweede album al het goede wat we indertijd al in hem vermoedden. In een productie van David Travers-Smith zoekt en vindt de bebrilde Canadees ook op zijn nieuwe worp immers dertien nummers lang het perfecte evenwicht tussen roots rock, rockabilly en country. Het ene moment komt hij – Daarbij ronduit voortreffelijk geruggensteund door gitarist extraordinaire Kevin Breit! – behoorlijk snedig uit de hoek. Dat is ondermeer het geval in een schokschouderende (licht) bluesy versie van het hier vooral in de uitvoering van Elvis Presley bekende “Mystery Train”, het zalig wegrockende “Gone” en in het gevoelsmatig zijn titel werkelijk alle eer aandoende “Troubled Mind”. Het andere betokkelt hij dan weer schaamteloos de gevoelige snaar. En het is eigenlijk pas dán, dat we Brennan echt op zijn best vinden. Als hij met z’n voorzichtig aan mooizingers Roy Orbison, Chris Isaak en Raul Malo herinnerende stem resoluut zijn pijlen richting hart en gemoed verstuurt, doet hij je telkens spontaan weer even wegsmelten. De heerlijk openhartige sleper “Grow Old With Me” verdient daardoor zondermeer het predikaat “moordsong” en ook dingen als het in dezelfde lade thuishorende “Not Myself” of het ook al ongemeen intense duo “Everything Has Changed” en “Wish I Was Home” zijn werkelijk bloedmooi. Evenals de afsluitende lezing van Townes Van Zandts “No Place To Fall” trouwens, dat Brennan zich met het brio van een hele grote in wording volledig, maar dan ook écht volledig toeëigent.

Michael Brennan

 

MARISA YEAMAN “Roadmap Heart” (Deep Pearl Records)

(4****)

Ons zal je over het muzikale najaar van 2008 absoluut niet horen klagen! De prachtplaten blijven zich immers aan een echte rotvaart op onze schrijftafel opstapelen. Het is zelfs al zo erg aan het worden, dat we aan sommige goede spullen gewoonweg niet meer toekomen… Wél echter aan “Roadmap Heart”, de nieuwe van Marisa Yeaman, de Australische met de aan Sharleen Spiteri van Texas herinnerende stem, die ons met haar debuut “Pure Motive” zo’n jaar of drie geleden probleemloos wist in te pakken. Op dat nieuwe album maakt Yeaman ons deelachtig aan het door haar de voorbije jaren geleide leven. Ze gunt ons een stek als haar reisgenoot op trips doorheen haar Australische thuisland, Indië en Europa. Het daaruit ontstane materiaal is al bij al een weinig donkerder dan dat van haar debuut. Tegen een eclectische muzikale achtergrond ontleend aan genres als Americana, country, folk en blues verkent Yeaman thema’s als liefde, pijn en de mensen om haar heen. Ze doet dat voortdurend met erg veel oog voor detail, zonder daarbij haar eigen poëtische gaven tekort te doen. En onze conclusie is dan ook eerder voor de hand liggend: net als “Pure Motive” is ook “Roadmap Heart” een absolute “must have”.

Marisa Yeaman

CD Baby

 

JULIAN DAWSON “Deep Rain” (Blue Rose / Sonic Rendezvous)

(3,5****)

Niet alleen een erg verrassende samenwerking, maar ook een verrassend goede, dit treffen tussen zingende Britse bard Julian Dawson en de legendarische Dan Penn. Het in Nashville ingeblikte “Deep Rain” is wat ons betreft zondermeer Dawsons beste plaat so far. Penn gidst hem daarop vaardig richting dezelfde muzikale vaarwateren, waarin ook Nick Lowe zich de laatste jaren pleegt op te houden. Pop, folk en country in één en dezelfde verpakking dus, voorzien bovendien van een soulvol strikje. En dat gaat Dawson duidelijk ontzettend goed af. Hij klinkt hier immers warmer dan ooit. En zijn songs? Die stralen echt van zoveel onverwachte aandacht! Handig is wat dat betreft de als bonus aan de gelimiteerde versie van “Deep Rain” toegevoegde CD, waarop Dawson wat “live in the studio” ingeblikte versies van oude favorieten ten beste geeft. Daarop is immers niet enkel duidelijk te horen, dat de liedjes van Dawson op de keper beschouwd altijd al wel gedeugd hebben, maar ook dat ze veel beter gedijen in een aanpak zoals die van Penn. Laten we dan ook hopen, dat het voor de tandem Dawson-Penn niet bij deze ene keer zal blijven…

Julian Dawson

Blue Rose Records

Sonic Rendezvous

 

CHRIS STUART & BACKCOUNTRY “Crooked Man” (Backcountry)

(3,5****)

Het nieuwe mag er na drie eerdere platen dan ook allemaal al wel een beetje af zijn, voor een verse worp van Chris Stuart en de zijnen mag je ons altijd even wakker komen maken. Die fluwelen stem, die prachtige, zich onopvallend tussen bluegrass, country en folk nestelende songs, dat uitzonderlijke muzikale vakmanschap, meer moet dat voor ons immers absoluut niet zijn! Wij geven ons nog altijd graag volledig over aan dingen als het met traditionele folk flirtende “The Streets Of Charlottetown”, het gloedvolle Americana-kleinood “Sojourner”, de opzwepende grass van “I Remember Memphis” of de door Janet Beazley naar eenzame hoogten getilde semi-ballade “These Tears”. Als je van hun vorige platen hield, zal ook deze schijf je absoluut niet ontgoochelen!

Chris Stuart & Backcountry

CD Baby

 

Home