CAC 3.jpgCAC 3.jpgCAC 3.jpgCAC 3.jpgCAC 3.jpg

 

ARCHIEF CD-RECENSIES FEBRUARI 2014

 

archief

 

* = Thanks, but no thanks! - ** = Mediocre… - *** = Just plain good stuff. - **** = Very good indeed! - ***** = Absolutely brilliant!!!

 

Op deze pagina vind je recensies van de volgende albums:

HARPETH RISING “Tales From Jackson Bridge” - HONEY DON’T “Heart Like A Wheel” - AGGIELAND “You Make My Day” - SHANTELL OGDEN “Better At Goodbye” - TINSLEY ELLIS “Midnight Blue” - MIRACULOUS MULE “Deep Fried” - CLARA HILL “Walk The Distance” - DAVID GRISSOM “How It Feels To Fly” - DIVERSE ARTIESTEN “Songs For Slim, Rockin’ Here Tonight, A Benefit Compilation For Slim Dunlap” - SHAVER “Shaver’s Jewels – The Best Of Shaver”

 

 

HARPETH RISING “Tales From Jackson Bridge” (Grimm Rising)

(4****)

“Tales From Jackson Bridge”, het toch ook al vierde album van het Amerikaanse folkcollectiefje Harpeth Rising, ontleende z’n titel aan de thuishaven van leadzangeres-violiste Jordana Greenberg. Die Greenberg en haar collega’s kent u misschien nog wel van hun recente bijdrage aan singer-songwriter Tim Grimms laatste cd “The Turning Point”. Voor ons toen alvast aanleiding genoeg om eens wat te gaan grasduinen in het ons voorheen volslagen onbekende verleden van het bandje. En daarin stootten we op drie cd’s: hun titelloze debuut, het knappe “Dead Man’s Hand” uit 2011 en de opvolger daarvan mét David Greenberg van ondertussen goed en wel twee jaar geleden, “The End Of The World”.

Op “Tales From Jackson Bridge” maken Greenberg (viool en zang) en haar collega’s Rebecca Reed-Lunn (banjo en zang), Maria Di Meglio (cello en zang) en Chris Burgess (percussie en zang) het je als luisteraar lang niet altijd even gemakkelijk. Hun klassieke opleiding zorgt ervoor, dat ze vrijwel voortdurend een ongelooflijke expertise etaleren. Dat hun nog jonge leeftijden volledig negerende vakmanschap wordt gekoppeld aan zoveel passie voor muziek, dat je – Moeilijk of niet! – wel mee moet in hun verhaal. Een verhaal, dat sociale commentaren koppelt aan zowel filosofische overpeinzingen als humoristische intermezzo’s. Geen al te lichte kost dus, maar materiaal dat juist wat van je vergt als luisteraar. En dat ook niet enkel wat betreft het inhoudelijke aspect van de liedjes. Ook de muzikale invulling ervan blijkt immers behoorlijk divers. Zich uitstrekkend tussen (old-time en experimentele) folk en bluegrass en klassieke muziek bestrijken de elf songs op “Tales From Jackson Bridge” bij nader inzicht behoorlijk wat terrein. En al helemaal als je weet, dat er regelmatig ook nog eens elementen uit andere genres komen binnenwaaien.

Wat voor ons aan het materiaal op “Tales From Jackson Bridge” z’n charme verleent, zijn enerzijds de indrukwekkende kunstjes van Greenberg en co op viool, banjo en cello, anderzijds hun meerstemmige zang – Bij momenten echt niet van deze wereld! – en hun gevarieerde liedjesmateriaal. Onze luistertips: het naar de Griekse godin van de chaos vernoemde “Eris”, het ook al instrumentale “House Of The Rising Sun” en het speelse (“You Won’t Hear It From Me”).

Bepaald indrukwekkend! En niet meteen vergelijkbaar met iets wat u al kende - u bent bij dezen dus gewaarschuwd…

Harpeth Rising, CD Baby

 

HONEY DON’T “Heart Like A Wheel” (2Dolla Reccas)

(4****)

Bill Powers en Shelley Gray kent u misschien nog wel van hun gewaardeerde bijdrage aan het destijds vanuit Colorado flink aan de weg timmerende bluegrasscollectiefje Sweet Sunny South. Of misschien zelfs wel van hun in 2009 verschenen titelloze debuut samen. Dat was een nog volop bij hun verleden aansluitende lap old-time bluegrass van het werkelijk allerbeste soort. Alleen al de moeite waard voor het sprankelende “You Can’t Get Your Kicks On Route ‘66”!

Die Powers en Gray pakken hier en nu uit met “Heart Like A Wheel”. En die tweede onder de vlag Honey Don’t klinkt beduidend anders dan z’n voorganger. De bluegrass-aanpak van weleer heeft ondertussen moeten wijken voor een veel meer Americana gekleurd geluid. Naar eigen zeggen onder invloed van schoon volk als een Robert Hunter, een John Prine, een John Hartford, Buddy & Julie Miller ook, Finnders & Youngberg en andere muzikale duo’s als Anne & Pete Sibley.

Het resultaat is een heerlijk gevarieerd geheel, dat werkelijk van de eerste tot de laatste tel weet te bekoren. Van de soulvolle trage “Breakin’ Down” tot het lekker rockende “Rock And A Hard Place”. Van het vertederende streepje Americana “Feel Like Going Home” tot de schuifelcountry van titelnummer “Heart Like A Wheel” of de wervelende, zijn titel alle eer aandoende (jam) instrumental “Barry’s Wild Ride”. Van het zachtjes twangend nog steeds een zekere hang naar bluegrass etalerende “Colorado Wine” tot het heel erg rootsy ingevulde, net als “Rock And A Hard Place” flink van gast-fiddle-werk van Betse Ellis van The Wilders profiterende “Playing In The Devil’s Electric Band”. Van het strijdvaardige “Stand Up!” tot een werkelijk onwaarschijnlijk mooie rootspopversie van de Blondie-hit “Heart Of Glass”. Negen nummers en negenmaal prijs ook!

Honey don’t? Naaaaaa…… Honey do! Please, honey do!

Honey Don’t, CD Baby

 

AGGIELAND “You Make My Day” (ICUB4T / Music & Words)

(4****)

Onopvallend goed zijn, kan dat? Luisteren naar “You Make My Day”, het nieuwe album van het duo Aggie de Kruijf-Stephan Jankowski oftewel Aggieland, is die vraag beantwoord weten. Het kan wel degelijk! “Door onze songs delen we met anderen wat ons bezighoudt en drijft,” aldus de Kruijf zelf over de twaalf nieuwe liedjes daarop. En daar menen wij op onze beurt dan weer uit af te mogen leiden, dat de twee echt wel de nodige voldoening uit hun dagdagelijkse bestaan moeten puren. Dat gevoel laten hun liedjes alleszins achter.

De songs op “You Make My Day” spreken hoe dan ook zonder uitzondering aan. En dat niet enkel door hun herkenbare, aan het leven van alledag ontleende thema’s, maar ook – En vooral! – door hun knappe muzikale invulling. Die is als vanouds zeer Amerikaans van concept. Folk- en Americana-georiënteerd, maar evengoed wat poppy, soulvol tot zelfs jazzy bij momenten. Heel erg af! Hemeltergend mooi gezongen (de Kruijf), van groovy snarenwerk (Jankowski) bediend, met als surplus hier en daar een likje sax (Anne Zwaga), wat sfeervolle percussie (Osama Meleegi) of toetsenondersteuning (Mike Roelofs). Voor bas- en drumbijdragen tekenden respectievelijk Paddy van Rijswijk en Sjoerd van Bommel.

Vrijwel uitsluitend eigen liedjes worden zo gebracht. Enkel het afsluitende “You Got To Walk That Lonesome Valley” vormt wat dat betreft een uitzondering. Die door de Kruijf en Jankowski “im Alleingang” gebrachte lezing van een traditionele Amerikaanse hymne behoort meteen ook tot dé absolute topmomenten van “You Make My Day”. Al zijn er dat hier bij nader inzicht best wel veel. Ook liedjes als het soulvol-warmbloedige titelnummer, de ballade “I Tell My Heart”, het verstilde Americana-kleinood “Maybe We’re Not Alone” en vele andere zijn van die aard, dat wij er hier graag de titel van het album voor in de mond zouden willen nemen. Ze kleuren je dag, inderdaad… Warm aanbevolen derhalve ook, dit schijfje!

Aggieland, Music& Words

 

SHANTELL OGDEN “Better At Goodbye” (Hip Farm Chic Records)

(4****)

Vanuit het verre Nashville bereikte ons onlangs het album “Better At Goodbye” van ene Shantell Ogden. Een voor ons nog volslagen nieuwe naam, maar zeker al geen nieuwkomer in het vak meer, die Ogden. Ze debuteerde immers al in 2008 met “Water Through Stone” en liet daarop drie jaar later ook nog “Stories Through Songs” volgen, zo leerde ons een snel rondje googelen. En de titel van dat laatste album vat Ogdens materiaal eigenlijk heel mooi samen. Het vertellen van verhalen via haar liedjes blijkt inderdaad zo’n beetje haar specialisme. Verhalen, opgehangen aan echte emoties, aan het leven zelve als het ware. Verhalen, waarin eerlijkheid nog volop regeert. En als je die dan ook nog eens kan brengen met een stem van het glasheldere kaliber van die van Ogden, dan lijkt de toekomst je wel erg breed toe te lachen. Wij dachten in dat verband bijvoorbeeld heel even aan dames als een Gretchen Peters, een Suzy Bogguss en een Trisha Yearwood. En dat mag je vooral als een serieus compliment beschouwen! Net als die dames brengt Ogden op haar derde “Better At Goodbye” country met zo nu en dan een bescheiden Americana-randje. Heerlijk gezongen, fraai geïnstrumenteerd, gewoon helemaal af eigenlijk. En wij nodigen je dan ook graag uit, om bij gelegenheid vooral eens even kennis te willen maken met dingen als het initieel qua ritmiek een heel klein beetje aan Springsteens “I’m On Fire” herinnerende “Looking For My Last”, de werkelijk wonderschone ballade “Love Shouldn’t Hurt” en het al even beklemmende relaas van een onbeantwoorde liefde “Better At Goodbye”. Voorwaar een hoogst aangename ontdekking, deze Shantell Ogden!

Shantell Ogden

 

TINSLEY ELLIS “Midnight Blue” (Landslide / Sonic Rendezvous)

(4****)

Wat een geweldige plaat alweer, deze nieuwe van Tinsley Ellis! In het gezelschap van de je onder meer ook van zijn werk met Delbert McClinton bekende toetsenist Kevin McKendree, de van de Tedeschi Trucks Band geleende bassist Ted Pecchio en drummer Lynn Williams bewijst de beste man met tien nieuwe nummers van eigen hand andermaal, dat blues rock lang niet zo’n eentonige bedoening hoeft te zijn als veel van zijn even vingervlugge collega’s ons maar al té vaak willen doen geloven.

Bij Ellis draait op “Midnight Blue” juist alles om zoveel mogelijk variatie. Het album biedt als het ware voor elk wat wils: van een heerlijke “slow burner” die zó lijkt te zijn weggeplukt uit de buurt van de legendarische Fleetwood Mac-hit “Need Your Love So Bad” (het magistrale “See No Harm”) tot een al even sympathieke, zich over zo’n typisch gesyncopeerd ritme aandienende Louisiana rocker (“It’s Not Funny”), van groovy soulvol materiaal (“Surrender”, “Peace And Love” en “Harder To Find”) tot onder virtuoos vingerwerk kreunende (blues)rockers (“Mouth Turn Dry” en “That’s My Story”), van een quasi op z’n Texaans aan je voorbij “struttende” kuitenbijter (“The Only Thing”) tot sensuele late night stuff van de werkelijk allerbovenste plank (“Kiss Of Death”). En dan vergaten we bijna nog het misschien wel allerbeste nummer van de plaat! Met name openingsnummer “If The River Keeps Rising”, dat na een elegische akoestische inleiding ontbolstert tot een heerlijke streep roots & roll, met glansrollen voor zowel de gitaar als de stem van protagonist Ellis.

Festivalorganisatoren weten bij deze, wat hun te doen staat…

Tinsley Ellis, Landslide Records, Sonic Rendezvous

 

MIRACULOUS MULE “Deep Fried” (Bronze Rat Records / V2)

(5*****)

De broers Michael J en Patrick Sheehy genieten ten huize Ctrl. Alt. Country al een poosje van een heuse cultstatus. Eeuwige dankbaarheid zijn we de twee met name verschuldigd omwille van hun pioniersrol met betrekking tot de onvolprezen “Spoonful”-reeks van Glitterhouse Records. Zij lagen met hun dj-set tijdens de 2007-editie van het Duitse Orange Blossom Special Festival immers mee aan de basis van die ondertussen al ruim tachtig eenheden tellende droomcollectie vroege soul, 50’s R&B, ranzige funk, garage rock, exotica, titty twisters, oercountry, atypische rock & roll en rockabilly, ska en – op de één of andere, niet altijd even duidelijke manier – aanverwanten.

En de daar toen al geëtaleerde kennis van het verleden resulteert hier en nu in een ronduit sublieme eigen plaat. Een plaat, waarop dat verleden op verbluffende wijze aansluiting met het jaar onzes Heren 2014 weet te vinden. Een plaat, waarop tal van spirituele traditionals intraveneus van een shot vunzigheid worden bediend. “Gospel meets roots & roll and blues,” zoiets… En dan zijn er ook nog de eigen songs van het trio! Dingen als het tegen een met totale waanzin flirtende late sixties beat neergelegde bluesrockertje “Satisfied”, het z’n titel qua uitgestraald beklemmend gevoel alvast alle eer aandoende “Evil On My Mind” en het van een scherp psychedelisch randje voorziene “Country Circuit Preacher”.

“Om op te dansen, te bidden, te vrijen en te vechten!”, aldus het begeleidende schrijven. We hadden het zelf niet beter kunnen omschrijven…

Plaat van het jaar! Nu al zeker weten…

Miraculous Mule, Bronze Rat

 

CLARA HILL “Walk The Distance” (Tapete Records / Sonic Rendezvous)

(3***)

“Walk The Distance” is naar onze bescheiden mening niet meteen Clara Hills beste album geworden. Na een break van vier jaar hadden we gewoon meer en beter van haar verwacht. Meer songs en melodieën, minder gespeel met geluidjes eigenlijk. Minder geëxperimenteer tout court. Misschien hadden we dan “Walk The Distance” wel stevig aan onze boezem gedrukt. Want zingen kan ze natuurlijk wel, deze Hill. Als ze de melancholische folkpoptoer opgaat, zijn er wat ons betreft zelfs maar weinigen die hetzelfde torenhoge niveau weten te halen. Joni Mitchell, Beth Orton, het zijn zomaar wat namen, waaraan we dan spontaan gaan denken… Maar dan wel met een wat avontuurlijker kantje uiteraard… Jammer dus, dat de ijle klanklandschappen op “Walk The Distance” bijna voortdurend de bovenhand hebben. Daardoor lijken sommige dingen hier voorwaar zelfs niet echt meer van deze wereld. En dat is toch echt waar Hill haar prille jeugd – Waar ze ons hier mee naartoe wil nemen! – heeft doorgebracht. Kortom: wél ideaal om een poosje mee te chillen, maar helaas ook niet meer dan dat…

Clara Hill, Tapete Records, Sonic Rendezvous

 

DAVID GRISSOM “How It Feels To Fly” (Blue Rose / Sonic Rendezvous)

(3,5****)

Met “How It Feels To Fly” is de als sessiemuzikant een waar begrip zijnde Texaanse meester-gitarist David Grissom ondertussen ook al aan zijn vierde plaat voor eigen rekening toe. En het is hoe dan ook zijn sterkste so far geworden! Beter dan zijn in 2008 verschenen debuut “Loud Music”, beter dan “10,000 Feet”, de van een jaar later daterende opvolger daarvan, en ook beter dan de mini “Way Down Deep” van een jaar of twee geleden. Meer dan ooit terend op het werkelijk sublieme snarengeweld van Grissom, maar ook volop ruimte latend voor zijn alsmaar beter wordende songs en dito stem.

“How It Feels To Fly” bevat acht nieuwe studio-opnames van Grissom en verder ook nog vier met z’n band in de vermaarde Saxon Pub in Austin live ingeblikte items. Dat laatste kwartetje bestaat uit een niks minder dan verpletterende versie van de Allman Brothers-klassieker “Jessica”, een al even geïnspireerde wandeling doorheen het je ongetwijfeld ook al van ZZ Top bekende “Nasty Dogs & Funky Kings” en “Way Down Deep” en “Flim Flam” van ’s mans vorige plaat.

Bijzonder lekker spul allemaal, maar voor de echte krenten in de pap verwijzen we je hier toch graag naar het eraan voorafgaande studiomateriaal. Met name de grotendeels akoestisch gehouden en met huisfavorietje Kacey Crowley gedeelde rootsrockballade “Overnight”, de folky blues rock van “Gift Of Desperation” en het met Southern soul flirtende “Satisfied” zijn ronduit briljante deunen. Deunen, die wat ons betreft best de toekomst van Grissom zouden mogen voorspellen. Als hij zich aan Americana waagt, blijkt de “Austinite” immers pas echt op z’n best. Maar goed, da’s een kwestie van smaak natuurlijk… En als u het eerder zou hebben voor het meer rockgeoriënteerde materiaal hier, dan zullen we u daar zeker niet scheef voor bekijken. Ook dingen als het aan een buitengewoon lekkere riff opgehangen lome bluesrockertje “Bringin’ Sunday Mornin’ To Saturday Night”, het wel heel erg nadrukkelijk voor stadiongebruik bestemd lijkende titelnummer, de aanstekelijke Southern roots rocker “Georgia Girl” of de instrumentale blues shuffle Texas style “Way Jose” gaan er immers in als zoete koek.

Joe Ely, James McMurtry, John Mellencamp, de broertjes Bruce en Charlie Robison, Chris Knight, Chris Isaak, John Mayall, de Dixie Chicks, Buddy Guy en vele, vele anderen, ze hadden dus gelijk… Grissom is echt wel “da shit”!

David Grissom, Blue Rose Records, Sonic Rendezvous

 

DIVERSE ARTIESTEN “Songs For Slim, Rockin’ Here Tonight, A Benefit Compilation For Slim Dunlap” (New West / Warner)

(4,5*****)

Van je vrienden moet je het hebben! Meestal gebruiken we die uitdrukking, wanneer we in een eerder cynische bui verkeren, maar niet nu. Wel integendeel eigenlijk! Het was immers bijna aandoenlijk om volgen, hoe maats en collega’s van gitarist Slim Dunlap voor de beste man in de bres sprongen, toen die zowat een jaar geleden na een zware hartaanval gedeeltelijk verlamd achterbleef. Paul Westerberg en de overige oud-Replacements gingen daarbij voorop in de strijd. Zij richtten speciaal voor de gelegenheid de groep waar ook Dunlap ooit nog deel van uitgemaakt had weer op en doken terstond een opnamestudio in. Het resultaat van die sessie, de gelimiteerde “Songs For Slim EP”, bevatte vijf covers, waaronder twee van Dunlap-liedjes. Belangrijker nog was echter, dat daarmee het startschot was gegeven voor een jaar lang aan speciale initiatieven ter ondersteuning van de familie Dunlap, die op die manier het hoofd kon blijven bieden aan plots opduikende zware medische kosten. Na die eerste EP zouden er immers maandelijks nieuwe 7’’-items geveild worden. Gevuld met uitsluitend exclusieve bijdragen van hun hart tonende collega’s-muzikanten als een Jeff Tweedy, een Lucinda Williams, een Steve Earle, een Frank Black, een Craig Finn en een John Doe, die allemaal nummers coverden van Dunlaps twee soloplaten “The Old New Me” en “Times Like This”.

En die worden ons nu verzameld op de dubbelaar “Songs For Slim, Rockin’ Here Tonight, A Benefit Compilation For Slim Dunlap” allemaal in één handig pakketje aangeboden. Naast de al genoemde namen vinden we daardoor op het eerste van twee schijfjes ook nog Chris Mars, Tommy Keene, The Minus 5 Feat. Curtiss A, Tim O’Reagan & Jim Boquist, Jakob Dylan, Joe Henry, Deer Tick met Scott Lucas en Vanessa Carlton, You Am I, Patterson Hood & The Downtown Rumblers, The Young Fresh Fellows en Lucero terug. Op een tweede schijfje prijken nog eens tien bijkomende tracks. Uitsluitend voorheen onuitgegeven spul van Peter Holsapple, John Eller, Soul Asylum, opnieuw The Young Fresh Fellows en Chris Mars, Bee, Louie & Brien, Chan Poling, Frankie Lee, The West Saugerties Ale & Quail Club met in haar rangen de legendarische John Sebastian van The Lovin’ Spoonful en LP.ORG, een gelegenheidscollectiefje samengesteld uit (voormalige) Jayhawks-leden Gary Louris, Marc Perlman, Karen Grotberg en Tim O’Reagan.

Als geheel méér dan de moeite waard dus! Je haalt er immers niet enkel een uitstekende Americana-plaat vol met rariteiten mee in huis, je helpt er tegelijk ook Slim Dunlap en zijn familie een flink eindje mee verder. En dat laatste alleen al zou eigenlijk ruimschoots moeten volstaan om je portefeuille terstond te trekken…

Onze luistertips: de prachtballade “Taken On The Chin, hier in de uitvoering van Joe Henry, een in Steve Earle’s versie ervan ook al bloedmooi “Times Like This”, Lucinda Williams’ buitengewoon geïnspireerde lezing van “Partners In Crime” en “for old times’ sake” uiteraard ook dat “LP.ORG-gevalletje”, “The Ballad Of The Opening Band”.

Songs For Slim, New West Records

 

SHAVER “Shaver’s Jewels – The Best Of Shaver” (New West / Warner)

(5*****)

Als je – Zoals die van het onvolprezen New West Records hier! – het voorrecht geniet om het beste van vijf an sich al uitstekende albums te mogen samenvatten op één enkel geheel, dan resulteert dat bijna als vanzelfsprekend natuurlijk in een superieure nieuwe schijf. En al zeker als je het daarbij hebt over het beste van “Tramp On Your Street”, “Highway Of Life”, “Victory”, “Electric Shaver” en “The Earth Rolls On”, de vijf platen die de legendarische outlaw Billy Joe Shaver en zijn veel te vroeg overleden zoon Eddy tussen 1993 en 2000 samen maakten. Vijf albums, die op de keper beschouwd eigenlijk in geen enkele zichzelf respecterende Americana-collectie zouden mogen ontbreken. Vijf albums boordevol met je meteen naar de strot grijpende countryrockers, tot diep onder je huid gaande ballads en al even beklijvende akoestische spirituele liedjes. Het zelden minder dan briljante handwerk van een meester-songsmid en z’n al even begaafde nazaat, die ‘m bij tijd en wijle flink van jetje gaf op de elektrische.

Zeventien eenheden plukte men van dat geweldige vijftal om er “Shaver’s Jewels” mee te vullen. Van de stomende remake van “Georgia On A Fast Train” en de ondertussen ook zelf tot ware classics uitgegroeide titelnummers van “Tramp On Your Street” en “Highway Of Life” tot het volledig a capella gebrachte “Son Of Calvary”, “You Can’t Beat Jesus Christ”, “Cowboy Who Started The Fight”, het magistrale “Live Forever” en “My Mother’s Name Is Victory” van het aan het laatste woord van dat laatste liedje z’n titel ontlenende “Victory”. Van het recht-toe-recht-aan voortdenderende “Thunderbird”, het zwaar richting blues overhellende “You Wouldn’t Know Love If You Fell In It” en het radiogenieke “Heart To Heart” van het z’n titel hoegenaamd alle eer aandoende “Electric Shaver” tot “Love Is So Sweet”, “Restless Wind”, “You’re Too Much For Me”, “Blood Is Thicker Than Water”, “Leavin’ Amarillo” en het titelnummer van “The Earth Rolls On”.

Niets echt nieuws onder de zon dus, maar wel zeventien lappen zonder meer geweldige Americana. Ideaal als opstapje richting het volledige oeuvre van Shaver of gewoon een heel mooie samenvatting daarvan. Warm aanbevolen!

Billy Joe Shaver, New West Records

 

Voor eerdere besprekingen verwijzen we je graag naar ons archief!!!!!

 

Home