CAC Banner.jpg

  

ARCHIEF CD-RECENSIES JULI 2009

 

archief

 

* = Thanks, but no thanks! - ** = Mediocre… - *** = Just plain good stuff. - **** = Very good indeed! - ***** = Absolutely brilliant!!!

 

Op deze pagina vind je recensies van de volgende albums:

MISS MARY ANN – THE RAGTIME WRANGLERS – THE RANCH GIRLS “Selections 1993-2008, 15 Years On The Road” - JASON ISBELL & THE 400 UNIT “Jason Isbell & The 400 Unit” - CHARLIE ROBISON “Beautiful Day” - DAVID SERBY “Honkytonk And Vine” - GINA VILLALOBOS “Days On Their Side” - BOB MALONE “Ain’t What You Know” - ALBERT & GAGE “Dakota Lullaby - The Songs Of Tom Peterson” - TEMPLO DIEZ “Merced” - SIXPACK HOLIDAY “Songs From The Doghouse” - SAM SHINAZZI “Then I Held My Breath” - THE BASEBALLS “Strike” - KIM LENZ AND THE JAGUARS “It’s All True!” - SMOKESTACK LIGHTNIN’ & THE SEATSNIFFERS “Roadmasters” - STAMMER LEE “Victorietapes”

 

MISS MARY ANN “Selections 1993-2008, 15 Years On The Road” (Sonic Rendezvous)

(5*****)

De vetkuif in ons komt dezer dagen wel erg uitgebreid aan zijn trekken! Mochten we recent al uitstekende nieuwe releases van Li’l Mo & The Monicats, Kim Lenz & Her Jaguars en The Baseballs begroeten, dan is het nu de beurt aan de verrukkelijke Miss Mary Ann met The Ragtime Wranglers en The Ranch Girls. Van hen verscheen onlangs via het onvolprezen Nederlandse Sonic Rendezvous een absoluut geweldige retrospectieve. Gehuld in een fraai vormgegeven en erg informatieve kartonnen uitvouwhoes op DVD-formaat presenteert men ons daarop 20 opnames stammend uit de periode vervat tussen 1993 en 2008. Het betreft daarbij een samenraapsel van eerder onuitgegeven materiaal (alternatieve takes, demo’s, radiosessies), sprankelende remixen en wat recenter spul. Prille country, hillbilly en rockabilly hoor je hier nog op hun authentiekst! Met als stralend middelpunt van de belangstelling uiteraard de geweldige Miss Mary Ann, wat ons betreft zondermeer de beste vrouwelijke vocaliste, die de Europese retro roots scene te bieden heeft! Samen met haar vaste secondanten Joe Sixpack (gitaar) en Sietse Heslinga (drums) illustreert ze hier twintig nummers lang, waarom ze ook tot ver buiten de eigen landsgrenzen op handen wordt gedragen. Zelfs de waar het buitenlandse acts betreft immer kritische Amerikanen gaan bij bosjes plat voor dit attractieve Nederlandse opdondertje. Dit jaar trekken zij en haar begeleiders al voor de tiende keer naar ginder om er te gaan optreden. En verder moeten de volgende maanden ondermeer ook thuishaven Nederland, Zweden, Spanje, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk er nog aan geloven.

Miss Mary Ann

Sonic Rendezvous

 

JASON ISBELL & THE 400 UNIT “Jason Isbell & The 400 Unit” (Lightning Rod / Bertus)

(4****)

Dat deze plaat de titel “Jason Isbell & The 400 Unit” meekreeg, is absoluut geen toeval. De voormalige Drive-By Trucker wilde op die manier immers benadrukken, dat zijn tweede in tegenstelling tot voorganger “Sirens Of The Ditch” een echte groepsprestatie geworden is. Zelf schreef hij weliswaar nog alle songs ervoor, maar de inbreng van gitarist Browan Lollar, bassist Jimbo Hart, toetsenman Derry deBorja en huurling Matt Pence (Centro-Matic, South San Gabriel – drums) was toch aanzienlijk. Zij helpen Isbell hier met brio de kloof te dichten tussen Southern rock en soul Muscle Shoals style. Isbell treedt zodoende nadrukkelijk in de voetsporen van illustere voorgangers als wijlen Eddie Hinton en het duo Dan Penn en Spooner Oldham. Soulvol raast hij doorheen net geen dozijn fraaie liedjes, inhoudelijk opgehangen aan het leven van alledag in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten. Nu eens ligt het accent daarin op de rockende kant van Isbells persoonlijkheid (“Good”, “Soldiers Get Strange”), dan weer eerder op country soul (“Cigarettes And Wine”, “Coda”, “The Blue”, “No Choice In The Matter”). Met al bij al toch een serieuze voorkeur voor de tweede soort liedjes. En dat is eigenlijk maar goed ook, want daarin is Isbell wat ons betreft duidelijk op zijn best. Uitstekende plaat!

Jason Isbell

Bertus

 

CHARLIE ROBISON “Beautiful Day” (Dualtone / Bertus)

(3,5****)

Als artiesten in hun werk recent stukgelopen relaties als uitgangspunt gebruiken, dan leidt dat logischerwijze meestal tot eerder sombere, zich in hartzeer wentelende gehelen. Niet zó echter bij Charlie Robison! Die verwerkt op “Beautiful Day”, zijn eerste nieuwe in vijf jaar tijd, weliswaar zijn recente scheiding van Dixie Chick Emily, maar dat resulteert absoluut niet in een depressieve bedoening. Wel integendeel! Heel wat van het materiaal op “Beautiful Day” klinkt juist heel erg optimistisch. Het weerspiegelt op treffende wijze, dat Robison en zijn voormalige wederhelft in alle vriendschap uit elkaar gingen. Hun drukke agenda’s stonden gewoon een normaal leven samen in de weg. Het resultaat is een plaat vol lekkere countryrockliedjes van het type zoals we die vanuit Texas wel eens vaker voorgeschoteld krijgen. Voor het merendeel daarvan tekende Robison natuurlijk weer zelf. Enkel voor “Down Again”, “Reconsider”, “Nothin’ Better To Do” en “Racing In The Street” zocht hij zijn heil elders. De eerste twee vond hij bij zijn maatje Keith Gattis, nummer drie bij Bobby Bare Jr. en het laatste uiteraard bij The Boss. Diens klassieker krijgt hier een nogal nadrukkelijk naar de Lone Star State verwijzend jasje aangemeten en dat klinkt verbluffend goed. Zoals zo ongeveer alles op deze “break-up-plaat” eigenlijk wel. ’t Is mooi om te horen, hoe muzikaal vakmanschap en emotionele rijkdom daarop vrijwel voortdurend hand in hand gaan.

Charlie Robison

Dualtone

Bertus

 

DAVID SERBY “Honkytonk And Vine” (Harbor Grove)

(4,5*****)

“Honkytonk And Vine” zou op termijn wel eens de plaat kunnen gaan blijken, waarmee het voor David Serby allemaal pas écht goed begon. In het gezelschap van zijn band The Sidewinders (bassist Taras Prodaniuk, gitarist Ed Tree en drummer Gary Ferguson) en gasten als Skip Edwards, Jay Dee Maness, Rick Shea en Gabe Witcher toont de Californiër zich daarop andermaal als één van dé interessantste nieuwe country acts van de laatste jaren. Hard country, that is! Country, waarin een brug wordt geslagen naar het werk van voorbeelden als Buck Owens en Merle Haggard, maar evengoed naar dat van Dave Alvin en de Blasters. Het resultaat is een heerlijk divers geheel, dat je keer op keer opnieuw zal willen beluisteren. Vol met Twang met een hoofdletter T! All killer, no filler! Met als absolute uitschieters voor ons het zalig wegrockende “Get It In Gear”, de melodieuze meezinger “If You’re Serious”, het nadrukkelijk met Southern soul flirtende “Honky Tonk Affair”, het accordeongewijs van een ferm shot Tex-Mex bediende “For Cryin’ Out Loud” – Een ver neefje van Dwight Yoakams “Streets Of Bakersfield”! – en de traditionele tranentrekker “I Only Smoke When I’m Drinkin’”. Sublieme CD gewoon! Zou geen enkele fan van knapen als een Dwight Yoakam, een Stan Martin of een Dale Watson zich eigenlijk mogen laten ontgaan!

David Serby

 

GINA VILLALOBOS “Days On Their Side” (Face West / Bertus)

(4,5*****)

Het zou ons absoluut niet verbazen, als we ons deze plaat binnen een kleine maand of zes zouden herinneren als één van dé klappers van 2009. “Days On Their Side”, de ondertussen toch ook alweer vierde van Gina Villalobos, heeft immers zo ongeveer alles waar wij van houden. Er zijn in de eerste plaats weer de ijzersterke liedjes van de Californische, die ook ditmaal weer bij elke nieuwe beluistering wat meer van hun geheimen blijven prijsgeven. En dan is er natuurlijk nog die geweldige stem! Prachtig gewoon, hoe Villalobos schijnbaar moeiteloos de overgang weet te maken tussen “a whisper and a scream”. Het ene moment regeert intimiteit, het volgende laat ze zich volledig gaan en trekt ze ongegeneerd alle vocale registers open. Iets wat ook het totaalbeeld hier aardig beïnvloedt natuurlijk. “Days On Their Side” groeit zo immers uit tot een lekker evenwichtig geheel, waarvoor roots rock en alt. country allicht nog de beste labels vormen en waarop het beurtelings brengen van ballads en rock songs zorgt voor welgekomen afwisseling. Onze luistertips, vroeg u? De passionele ballade “Crazy” is er daarvan zeker één, het ingehouden rockende “Mortified” ook en vooral ook de knappe verhalende opener “Take A Beating”. Met liedjes van dergelijke torenhoge kwaliteit zal de ster van Villalobos alleen nog maar meer gaan rijzen. Warm aanbevolen aan liefhebbers van het werk van bijvoorbeeld een Tift Merritt en een Lucinda Williams!

Gina Villalobos

Bertus

 

BOB MALONE “Ain’t What You Know” (Delta Moon / Sonic Rendezvous)

(3,5****)

Als geen ander slaagt Bob Malone er op zijn zesde “Ain’t What You Know” in om de begrippen “rootsy” en “commercieel verantwoord” op een gezonde manier met elkaar te verzoenen. Tot tweemaal toe laat de Amerikaan zich op die plaat tot een cover verleiden. En eigenlijk geven die twee herinterpretaties perfect aan, in welke richting je het hier allemaal dient te zoeken. Enerzijds is er Malone’s bezielde vertolking van “Stay With Me” van The Faces. Die wijst nogal nadrukkelijk richting een op stapel staand huwelijk tussen roots rock, R&B en soul. Anderzijds tackelt hij echter ook “Up On Cripple Creek” van The Band. En dan kom je natuurlijk vanzelf in de afdeling Americana terecht. Ergens tussen die twee werelden situeert zich het universum van de met een werkelijk zalige hese rockstrot gezegende Malone. Dingen als de fraaie pianoballade “Saint Christopher”, de ingetogen R&B van “Cold Cold Ground”, de soulvolle meezinger “Butterfly” of het ronduit wervelende “Why Not Me” zouden in een wat rechtvaardigere wereld dagelijks met enige regelmaat de ether teisteren! Maar dat is - Helaas! - nog niet het geval en misschien moet u dus wel kiezen voor het enige échte alternatief: schaft u zich “Ain’t What You Know” toch gewoon aan! U zal zien, het genot zal er absoluut niet minder op worden…

Bob Malone

Sonic Rendezvous

 

ALBERT & GAGE “Dakota Lullaby – The Songs Of Tom Peterson” (Moon House)

(3,5****)

Toen songsmid Tom Peterson een poosje geleden door Christine Albert en Chris Gage werd benaderd met de vraag of ze een album gevuld met uitsluitend songs van zijn hand mochten maken, reageerde die even vereerd als verbaasd. Natuurlijk mochten twee zulke klasbakken van vertolkers dat! Maar waarom juist zijn songs? In Austin krioelde het immers toch van de songwriters beter dan hem… Een mooi staaltje van valse bescheidenheid, als u het ons vraagt. ’s Mans songs zijn immers van ronduit uitstekende makelij. En bij Albert en Gage zijn ze effectief ook in goede handen. Liedjes als “Dakota Lullaby”, “Hell Or High Water”, “Cuttin’ A Rug”, “Say Yes To Love” en andere veranderen hier in puur goud. Het resultaat is een lekker gevarieerde Americana-plaat “Texas style”. ’n Weinig country, wat swing, wat blues, wat roots pop, wat jazz, wat R&B, wat folk, het passeert hier ten gepaste tijde allemaal even de revue. En gastrollen zijn er daarbij ondermeer voor Lloyd Maines, Mike Stevens, Kenny Putnam, John Mills, Boyd Bristow, David Carroll, Glenn Fukunaga en Paul Pearcy. Très sympa allemaal, maar dat had u onderhand ook zó al wel begrepen zeker?

Albert & Gage

Moon House Records

 

TEMPLO DIEZ “Merced” (Plato / Sonic Rendezvous)

(4,5*****)

“Merced” is na het in 2005 verschenen “Hoboken” en “Winterset” van goed een jaar later al het derde album van het Haagse collectief met de aparte naam Templo Diez. En om maar meteen met de deur in huis te vallen, die derde van kopstuk Pascal Hallibert en de zijnen is een echte moordplaat geworden! Warm, doorgaans intimistisch, veelal melancholiek en bovenal ook heel erg cinematografisch: de ergens op het kruispunt tussen acts als Mazzy Star, de Cowboy Junkies, Calexico en de Velvet Underground vallende liedjes van Hallibert nodigen uit tot een soort van veredeld dagdromen. Ze nemen je mee naar eerder niet vermoede plaatsen in je onderbewustzijn, waar het zalig toeven blijkt. De grootste troeven van Templo Diez zijn naast die ijzersterke liedjes met name ook het (veelal) subtiele gitaarwerk erin en de beurtelings door Hallibert en Gloribel Hernandez en Miranda Visser voor hun rekening genomen zangpartijen. Op de webstek van de band kan je jezelf daarvan overtuigen door er gratis de songs “On Our Way”, “After Hours”, “Shangri-La” en “Shine At Last” te downloaden. Vooral doen! Je zal dan al snel merken, hoe verslavend dit spul wel werkt…

Templo Diez

Sonic Rendezvous

 

SIXPACK HOLIDAY “Songs From The Doghouse” (Sixpack / Rootsy / Sonic Rendezvous)

(3,5****)

“Songs From The Doghouse” is het prima debuut van een zestal uit het land der schone deernen met heldere blauwe ogen en de wind stralend trotserende blonde manen. Frederik “Otte” Otz (keyboards, percussie, zang), Kristian “Krillan” Hultman (akoestische gitaar), Niklas “Nicke” Grebäck (drums, percussie, mandoline, zang), Anders “Fjellis” Fjellström (harmonica, melodeon, zang), Anders “Foppa” Forslund (elektrische en akoestische gitaren, banjo, dobro) en Björn “Björne” Pettersson (bas, zang) zijn – Zoals ook hun namen nog eens overduidelijk laten uitschijnen! – inderdaad Zweden. En net als hun producer, de van de Willy Clay Band geleende Björn “Clay” Pettersson, mogen ook zij hun blikken graag laten afdwalen richting groepen als The Band en de Gourds. Hun dada zijn met andere woorden eerder traditioneel te noemen, grotendeels – Maar lang niet uitsluitend! – akoestisch gehouden countryrockliedjes, waaruit een zekere hang naar “de betere dagen van weleer” blijkt. En daarin zijn ze zeer goed ook. Hun songs vallen zonder uitzondering onder de noemer aangenaam luistervoer en blijken ideale kompanen voor zo ongeveer al wie Americana een warm hart toedraagt. Nu eens ligt de nadruk daarin wat meer op country, dan weer eerder op blues of op rock. En om het geheel nog wat meer op smaak te brengen deed men een beroep op de legendarische Al Perkins. Die leverde bijdragen op lap en pedal steel en dobro en gaf de zes zonder daarbij ook maar even te aarzelen zijn zegen. En daarin volgen we de beste man hier graag!

Sixpack Holiday

Sonic Rendezvous

 

SAM SHINAZZI “Then I Held My Breath” (Black Lodge Audio)

(3,5****)

“I belong in your heart, I should be on your stereo, play me nice and loud,” liet Aussie Sam Shinazzi zich in “I Don’t Belong Here” van zijn tweede CD “Stories You Wouldn’t Believe” ontvallen en zó is het maar net. De man is immers een echt natuurtalent daar waar het de kunst van het schrijven en brengen van melancholisch gekleurde (pop)liedjes betreft. Iets wat hij ook op zijn andermaal met buddy Adam Wes Gregorace geproduceerde derde “Then I Held My Breath” weer bewijst. Gelijk vanaf het openingsnummer, het warmbloedige emo-rockertje “Today We Lost A Great One”, gooit hij daarop opnieuw hoge ogen. En dat houdt hij vervolgens nog eens elf nummers lang vol. Van het herfstige “Forge My Signature” over het in tomeloze liefde verzuipende “Blue-Belle” tot het aan een alleraardigst akoestisch gitaarlijntje opgehangen “Please Don’t Let Me Forget” of zijn zomerse ode aan “ze leedies” “Girls” en andere, dit album bevredigt hoegenaamd over de gehele lijn. Het wordt wat ons betreft dan ook hoog tijd, dat dit talent uit Sydney ook hier eens wat erkenning gaat oogsten!

Sam Shinazzi

 

THE BASEBALLS “Strike” (Warner)

(4****)

Tijdens een recent blitzbezoekje aan een Duitse muziekspeciaalzaak werden wij zo goed als ogenblikkelijk van onze sokken geblazen door het geluid van een daar net uit de speakers knallend lokaal rock & roll-trio. Bij navraag bleek het te gaan om “Strike”, het debuut van het vanuit Berlijn actieve drietal The Baseballs. Die knapen tackelen op hun eersteling louter grote commerciële successen van anderen: van “Umbrella” van Rihanna over “Love In This Club” van Usher tot “Hey There Delilah” van de Plain White T’s, van “Bleeding Love” van Leona Lewis over “Hot N Cold” van Katy Perry tot “I Don’t Feel Like Dancin’” van de Scissor Sisters, van “Don’t Cha” van de Pussycat Dolls over “Let’s Get Loud” van Jennifer Lopez tot “Angels” van Robbie Williams, van “Crazy In Love” van Beyonce over “This Love” van Maroon 5 tot “The Look” van Roxette. En het resultaat van die aanpak klinkt, zoals hier al eerder gesteld, écht onwaarschijnlijk lekker. De drie zijn immers uitstekende zangers en ze tonen zich bovendien ook nog eens bijzonder inventief in hun herinterpretaties. Met hun swingende aanpak zouden ze daarom wat ons betreft absoluut niet misstaan op de affiche van zo menig een zomerfestival hier te lande. Ambiance bij voorbaat verzekerd!

The Baseballs

 

KIM LENZ AND THE JAGUARS “It’s All True!” (Riley Records / Sonic Rendezvous)

(4****)

Als het weer aan het zomeren gaat, zien wij ze hier over het algemeen graag net wat swingender komen. En bij wie kan je dan al beter terecht dan bij Kim Lenz? Op haar nieuwe CD doet die andermaal met succes een gooi naar de kroon van Queen of Rockabilly. Twaalf nummers lang klopt daarop gewoon alles. Heerlijk brutaal raast Lenz doorheen acht nieuwe eigen songs, het door Sage Guyton van de Lucky Stars speciaal voor haar gepende “I’ll Tell You When” en een stel covers. Geen man die aan de krolse uitnodiging “Touch Me” zal kunnen weerstaan! Of aan de wervelende, samen met Big Sandy geschreven hipshaker “That’s The Breaks” ook. Die twee songs vormen samen met het nerveuze, in duet met diezelfde Big Sandy gebrachte countrystampertje “He’s All Mine”, de wervelende Go Getters-cover “Speed Limit”, de tear in your beer-sleper “I Break A Heart Every Night” en de het geheel nog eens mooi samenvattende afsluiter “Shined Up And Ready To Shout” enkele van de vele hoogtepunten op een plaat vol daarmee. Met een speciale vermelding nog voor de backing van de door Lenz gereanimeerde Jaguars. Zowel gitarist Nick Curran als bassist Jake Erwin en drummer Scotty Tecce bewijzen hier voortdurend met de allerbesten binnen de huidige rockabillyscène mee te kunnen.

Kim Lenz & The Jaguars

Riley Records

Sonic Rendezvous

 

SMOKESTACK LIGHTNIN’ & THE SEATSNIFFERS “Roadmasters” (Sonic Rendezvous)

(4****)

Als je elkaar onderweg zó vaak ontmoet als die van Smokestack Lightnin’ en de Seatsniffers, dan moet dat vroeg of laat wel eens tot een samenwerking gaan leiden. En zo geschiedde dan ook met “Roadmasters”, een over twee CD’s verspreide collectie covers, waarop de Duitse nummer 1 in zaken roots rock en het Belgische equivalent daarvan elkaar liefdevol in de armen vallen. Zonder daarbij hun eigenheid te verliezen slagen beide bands erin keurig binnen de lijntjes van het vooropgestelde concept te blijven. Bij Walter Broes en de zijnen ligt de nadruk daarbij net iets meer op vette, regelmatig met R&B flirtende (roots)rock, bij die van Smokestack Lightnin’ lonkt het allemaal wat meer naar country. Maar bijzonder lekker is én blijft het allemaal! Van onze landgenoten bleven ons na enkele luisterbeurten vooral de erg geslaagde Cramps-cover “Weekend On Mars” en het bloedgeile “She’s A Yum Yum” (Dallas Frazier) bij, van onze oosterburen knappe lezingen van “Carter Cain” van Paul Burch, “Leaving Louisiana In The Broad Daylight” van Rodney Crowell en “The Thunder Rolls” van “of all people” Garth Brooks. Horen is kopen!

Smokestack Lightnin’

Seatsniffers

Sonic Rendezvous

 

STAMMER LEE “Victorietapes”  (Stammer Lee / Sonic Rendezvous)

(4****)

Het Nederlandse rootsgebeuren heeft er wat ons betreft met deze knaap weer een echte topper bij. Zijn naam zei ons tot voor nog kort hoegenaamd niets, maar daarin kwam met “Victorietapes” op stormachtige wijze verandering. Leo de Vlieger - artiestennaam Stammer Lee - bleek in eigen land al eens hoge ogen te hebben gegooid tijdens een vorige editie van de “Grote Prijs van Nederland”. Dat gebeurde nog met zijn vroegere band Red Kidney. Maar nu doet hij, gewapend met een zelf ontworpen “foot drum kit”, die het hem toestaat gitaar en drums tegelijk te bespelen, zo goed als alles in zijn eentje. En dat leidt tot ronduit spectaculaire resultaten! Wat je hier voorgeschoteld krijgt, is gewoon van internationale klasse! Je hoort nadrukkelijk echo’s van de Vliegers helden Nick Cave, Lou Reed, Johnny Cash en vooral ook Tom Waits. Met die laatste deelt hij een charmant rammelende, bij tijd en wijle echt wel op het randje van de bezetenheid balancerende aanpak en een vergelijkbare rauwe stem. Luister maar eens naar heerlijke songstrepen als “Some Day Soon”, “Troubled Looking Midget” en “Rock ’n Roll Monkey” en je zal meteen begrijpen, wat we daarmee bedoelen! Ook héél erg knap: de Vliegers eigenzinnige cover van Hank Williams’ “Alone And Forsaken”! Dringend te ontdekken!

Stammer Lee

Sonic Rendezvous

 

Voor eerdere besprekingen verwijzen we je graag naar ons archief!!!!!

 

Home