CAC Banner.jpg

  

ARCHIEF CD-RECENSIES JUNI 2009

 

archief

 

* = Thanks, but no thanks! - ** = Mediocre… - *** = Just plain good stuff. - **** = Very good indeed! - ***** = Absolutely brilliant!!!

 

Op deze pagina vind je recensies van de volgende albums:

ELVIS COSTELLO “Secret, Profane & Sugarcane” - KATY MOFFATT “Trilogy” - MARKOWSKI “Sleeping In Trees” - TRUCKSTOP SOUVENIR “Under A Big Blue Sky” - GRANT LANGSTON “Stand Up Man” - PETE BERWICK “Just Another Day In Hell” - SPENCER BOHREN “Live At The Tube Temple” - JOE KOENIG “Somethin’ Concrete”

 

ELVIS COSTELLO “Secret, Profane & Sugarcane” (Decca)

(5*****)

Elvis leeft! ’t Is te zeggen, die met het ziekenfondsbrilletje, die – Als hij al eens thuis is! – naast jazzschoonheid Diana Krall mag ontwaken, dan toch. En die Elvis - Costello uiteraard! – zoekt en vindt op zijn nieuwe CD “Secret, Profane & Sugarcane” aansluiting bij zijn in 1986 verschenen meesterwerk “King Of America”. Dat door T Bone Burnett geproduceerde en met topmuzikanten als Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (fiddle), Mike Compton (mandoline), Jeff Taylor (accordeon) en Dennis Crouch (akoestische bas) tijdens een amper drie dagen in beslag nemende sessie in Nashville ingeblikte album is wat ons betreft zondermeer ’s mans beste in jaren. (En dat is in het geval van Costello echt wel veelbetekenend!)

Costello verkent hier met succes andermaal traditionele Amerikaanse muziekstijlen als country, bluegrass en Americana. Dat doet hij met een handvol niet eerder verschenen liedjes en herwerkingen van “Complicated Shadows” en “Hidden Shame”. De eerste van die twee songs kent u wellicht nog vanop het in 1996 uitgebrachte “All This Useless Beauty”, het tweede in de uitvoering van Johnny Cash op diens “Boom Chicka Boom”.

Hoogtepunten meer dan zat op “Secret, Profane & Sugarcane”, maar als we toch al onze eigen favorieten op een rijtje zouden moeten zetten, dan zouden we “I Felt The Chill Before The Winter Came”, “Sulphur To Sugarcane”, “The Crooked Line” en het al genoemde “Hidden Shame” als kersen op de taart naar voren schuiven. “I Felt The Chill Before The Winter Came” is een klassieke countrysleper gebracht met de grote Loretta Lynn, de twee volgende liedjes zijn samen met producer Burnett gepende lappen (alternatieve) bluegrass en “Hidden Shame” tenslotte profiteert van een nerveus bepotelde bas om uit te groeien tot één lange streep puur rootsplezier.

De voormalige “King Of America” krijgt er hier van ons nog één lettergreep bij! En dat maakt van hem eensklaps de nieuwe “King Of Americana”!

Briljant spul!

Elvis Costello

 

KATY MOFFATT “Trilogy” (Retroworld / Bertus)

(4****)

Het kan zoals geweten verkeren! Kort nadat Katy Moffatt naar verluidt de grootste moeite van de wereld heeft gehad om haar nieuwe plaat zelfs maar bij een verdeler ondergebracht te krijgen, besluit het Britse Retroworld nu om een stukje van haar muzikale verleden weer op te diepen en op die manier - Volkomen terecht! - opnieuw onder de aandacht te brengen. Op het aan een zacht prijsje aan de man gebrachte “Trilogy” bevinden zich met name geremasterde uitvoeringen van “The Evangeline Hotel” uit ’93, “Hearts Gone Wild” uit ’94 en “Midnight Radio” uit ’96. Het betreft daarbij drie platen, waarvoor Moffatt de hulp inriep van singer-songwritercollega Tom Russell en die algemeen worden beschouwd als drie van haar beste. Een buitenkansje met andere woorden voor wie ze nog niet in huis zou hebben en voor de liefhebber van het betere “Americana-madammenwerk” in het bijzonder. Vooral het grotendeels akoestisch gehouden “Hearts Gone Wild” zullen deze laatsten zich ons inziens absoluut niet willen ontzeggen.

Katy Moffatt

Floating World

Bertus

 

MARKOWSKI “Sleeping In Trees” (Howlin’ Chicken Records / Sonic Rendezvous)

(3,5****)

Sonja Markowski lost met haar debuutalbum “Sleeping In Trees” de door twee eerder van haar verschenen EP’s gemaakte belofte volledig in. De vanuit Rotterdam actieve Duitse toont hier andermaal twaalf nummers lang een erg mooie toekomst voor zich te hebben. Haar rootsy popliedjes hebben al aan één enkele luisterbeurt ruimschoots genoeg om zich comfortabel tussen je oren te nestelen. En dat an sich al vinden muzikale veelvraten als wij absoluut niet evident. Maar nog een flink stuk minder voor de hand liggend is het natuurlijk om liefst drie van de twaalf songs in het Duits te brengen. Deutsch-Americana, zoiets. En dat blijkt nog te werken ook! “Alles ist besser”, “So soll es sein” en “Träume süß” zijn drie erg mooie staaltjes van Allemaanse rootspop, die er hopelijk ook andere oosterburen met de blik op Americana en aanverwanten zullen toe aanzetten om het eens in de eigen landstaal te proberen. Een Markus Rill bijvoorbeeld, zouden we dit ook wel eens willen horen doen… Maar of het nu in het Duits dan wel gewoon in het Engels is, Markowski kwijt zich in elk van beide talen met evenveel brio van haar job. Met haar ergens tussen Katharina Franck van de Rainbirds (Remember het knappe radiohitje “Blueprint” uit ’87?) en Mathilde Santing residerende stem steelt ze tegen een gevarieerde achtergrond van gitaren, gitaarbanjo, dobro, lap en pedal steel, banjo, mandoline, (contra)bas, trompet, Hammond (Roel Spanjers!) en drums voortdurend de show. Met veel gevoel tast ze zodoende in haar liedjes een veelheid aan uiteenlopende emoties af. Mooi zondermeer!

Markowski

Sonic Rendezvous

 

TRUCKSTOP SOUVENIR “Under A Big Blue Sky” (Truckstop Souvenir)

(4,5*****)

Kort na het verschijnen van hun debuutplaat “Leave Nothing Behind” verkasten Dennis James en Lauryn Shapter van Seattle naar Iowa. En die stap van een grootstadsleven naar een meer ruraal bestaan vond bijna als vanzelfsprekend ook z’n weerslag in het nieuwe werk van het muzikale echtpaar. Die plaat, het werkelijk onwaarschijnlijk mooie “Under A Big Blue Sky”, namen de twee op de zolder van hun nieuwe thuis op tijdens momenten van relatieve rust tussen constant af en aan rijdende treinen. Het resultaat van die aanpak is een album dat niet enkel een zeker landelijke rust uitstraalt, maar dat tegelijk ook lijkt terug te grijpen naar een Amerika van lang, lang geleden. James en Shapter verdelen daarbij het werk keurig. Ze tekenen elk op hun beurt voor de songs en de lead vocals. Een modus operandi die zorgt voor de broodnodige, op zoveel andere vergelijkbare releases ontbrekende variatie. Uit vroege country, bluegrass, folk en blues puren de echtelieden elf veritabele schoonheden van songs, die het midden lijken te willen houden tussen het beste van andere duo’s als Gillian Welch en David Rawlings, Buddy en Julie Miller en Emmylou Harris en wijlen Gram Parsons. De veelal schaarse (akoestische) invulling ervan en de te allen tijde ongemeen fraaie samenzang van de twee doen de rest. “Under A Big Blue Sky” staat daardoor voor volstrekt tijdloze schoonheid. Veel puurder en eerlijker dan dit kan het amper nog.

Truckstop Souvenir

CD Baby

 

GRANT LANGSTON “Stand Up Man” (MSG Records)

(3,5****)

“Stand Up Man”, Grant Langstons zesde, is het soort van plaat zoals die alleen in L.A. lijken te kunnen worden gemaakt. Langston, zijn band The Supermodels en producer Rich McCulley vinden daarop zowat het perfecte evenwicht tussen traditionele country in tal van zijn facetten en roadhouse rock. Van Bakersfield pur (opener “Stand Up Man”) tot energieke countryrock (“Burt Reynolds Movie Brawl”), van een knappe semi-ballade (“Shiner Bock And Vicodin”) tot een wellustig stampertje op z’n Texaans (“30 Days”), van een in steelklanken gedrenkte traditionele sleper (“Just Pretend You Love Me Tonight”) tot gitaarzwangere, hitgevoelige alt. country (“Not Another Song About California”), van volbloed-California country (“Call Your Bluff”) tot een door de fiddle van Amy Farris en de mandoline van McCulley aangevoerde commerciële toegeving (“I Give Up”), van supersonische swing (“Damn Good Day”) tot een swampy noot (de afsluitende reprise van “Call Your Bluff”), dit is genieten geblazen van de eerste tot de laatste noot. En als je je country graag met een scherp randje mag hebben, dan moet je dit ons inziens dan ook vooral niet laten liggen!

Grant Langston

CD Baby

 

PETE BERWICK “Just Another Day In Hell” (Shotgun Records)

(3,5****)

Wie z’n country het liefst lekker “rough  & rowdy” lust, is bij Pete Berwick duidelijk aan het juiste adres. Ook op zijn derde CD weer opteert die inmiddels eenenvijftigjarige Amerikaanse veteraan immers voor een erg nadrukkelijke no nonsense-aanpak. “Just Another Day In Hell” luistert weg als een soort van compacte biografie van de man himself. Niks fictie hier, gewoon het leven zelf in al zijn soms meedogenloze brutaliteit tout court. Dit luistert daardoor weg als alt. country’s antwoord op Bukowski. Stukgelopen relaties, drugsmisbruik, bajesverhalen, in rook opgegane dromen, Berwicks realiteit an sich is meer dan episch genoeg om zich niet aan hersenspinsels hoeven over te geven. En dat hij zulks doet in een muzikaal biotoop, dat beurtelings herinnert aan de vermaarde Texaanse outlaw country scene van weleer met Waylon en Willie op kop, aan Steve Earle ergens bij het begin van de nineties en aan cowpunklegendes Jason & The Scorchers maakt het er allemaal alleen nog maar spannender op.

Pete Berwick

CD Baby

 

SPENCER BOHREN “Live At The Tube Temple” (Valve Records)

(3,5****)

“Ladies and gentlemen, a warm round of applause, please! All The way from New Orleans, Louisiana… Spencer Bohren!” Het Amerikaanse snarenwonder met de Duitse naam hier met opnames gemaakt tijdens twee concerten bij onze oosterburen in het najaar van 2007. In ware blues- en folktroubadourstijl brengt hij afwisselend eigen en overgeleverd materiaal. In al haar naakte eenvoud voortdurend bekorend vormt deze samenvatting daardoor een mooie introductie tot de solo performer Bohren. Met name hoe hij zich dingen als Hank Williams’ “Weary Blues”, Curtis Mayfields “People Get Ready”, Blind Blake’s “Hey, Hey Daddy Blues”, Scott Joplins “Maple Leaf Rag” en andere eigen maakt spreekt daarbij echt tot de verbeelding. En hier één keer naar luisteren is als je het ons vraagt dan ook bij ’s mans eerstvolgende doortocht in de buurt zo goed als zeker ergens op de eerste rij zitten!

Spencer Bohren

Valve Records

 

JOE KOENIG “Somethin’ Concrete” (Rocking K Records)

(4****)

Deze knaap zou wel eens heel erg in de smaak kunnen vallen bij liefhebbers van gelijkgestemde geesten als een Ray LaMontagne, een Ben Harper en andere hun hele ziel en zaligheid in rootsy songgoed blootleggende songsmeden. Zelf omschrijft de beste man wat hij doet als “Texas soul”. En dat is, hoe vreemd het op het eerste gehoor ook moge klinken, inderdaad een aardig adequate typering voor wat Joe Koenig brengt. In liedjes wortelend in country, folk, rock en bovenal ook soul vertelt hij vooral zijn eigen verhaal. Met omfloerste stem graaft hij op bijzonder soulvolle wijze autobio. Nu eens volledig stripped-down, dat is enkel vergezeld door de eigen akoestische, dan weer voller geïnstrumenteerd, met opvallende en minder opvallende bijrollen voor lap en pedal steel, banjo, piano, orgel en strijkers. Hier en daar ook met een heus gospelkoortje erbij. Héél erg mooi allemaal! Een plaat, die het absoluut verdient om op grote schaal gehoord te worden.

Joe Koenig

CD Baby

Bertus

 

Voor eerdere besprekingen verwijzen we je graag naar ons archief!!!!!

 

Home