We hebben gewikt en gewogen, nog maar eens gewikt en nog maar eens gewogen, weer gewikt, weer gewogen… Het resultaat? Onze jaarlijst!

 

 

Best of 2008!!!

 

JOHN HIATT “Same Old Man” (New West / Sonic Rendezvous)

 

Hieronder nog eens wat we al in juni over die plaat schreven!

 

Net zoals goede wijn lijkt ook singer-songwriter/rootsrocker John Hiatt alleen maar beter te worden met de jaren. Met “Same Old Man”, zijn eerste nieuwe plaat sinds het in 2005 verschenen en door heel wat critici prompt tot bescheiden meesterwerkje gebombardeerde “Master Of Disaster”, tapt hij wat ons betreft alvast andermaal uit het juiste vaatje. En over meesterwerkjes gesproken, dit is er pas écht één! “Same Old Man” moet zowat Hiatts beste plaat zijn sinds zijn doorbraakalbum “Bring The Family” uit ’87. De beste man tekende voor de gelegenheid zelf voor de productie en wist zich net als ten tijde van ondertussen tot heuse Americana-evergreens uitgegroeide juweeltjes als “Have A Little Faith In Me”, “Thing Called Love” en “Lipstick Sunset” te omringen met een stel formidabele begeleiders. De meest in het oog springende is andermaal North Mississippi Allstar Luther Dickinson. Die zorgt er met bijzonder genuanceerde bijdragen op de akoestische en elektrische, de mandoline en vooral ook de National Resonator voor, dat Hiatts bij momenten ook zó weer erg aangrijpende zangpartijen alleen nog maar beter tot hun recht komen. Minder opvallend, maar daarom zeker niet minder efficiënt is de inbreng van bassist Patrick O’Hearn en drummer Kenneth Blevins. Hiatt zelf vult aan met wat plukwerk op gitaren en 6-snarige bas en een occasionele harmoniumtoets. En niet te vergeten, hij troonde ook zijn dochter Lilly even mee de studio in voor wat ronduit zalig harmonieerwerk in de sleper “Love You Again” en het sfeergewijs bij momenten een weinig aan Rodney Crowells “Shame On The Moon” herinnerende “What Love Can Do”. Die twee liedjes laten overigens al een beetje doorschemeren, waar Hiatt ditmaal wat betreft de thematiek van het gebrachte de mosterd ging zoeken. Heel wat van de songs op “Same Old Man” dansen immers dartel als de jonge Ali rond op het canvas van een de tand des tijds tartende liefde. De ondertoon is er daarbij eentje van eeuwige hoop. Zo zingt hij in het titelnummer, nu al een echte klassieker in wording, ergens tussen berusting en twijfel, “I’m still the same old man that you married way back when, a few less brain cells, a lot less hair, honey tell me do you still care?” Koude rillingen over je ruggengraat gegarandeerd!

Andere hoogtepunten op dit schijfje vol daarmee: “Old Days”, een knappe rootsy toetapper, waarin Hiatt met de tong diep in de wang geplant terugblikt op zijn eigen jonge artiestenjaren, daarbij terloops op hilarische wijze ontmoetingen met bluesgroten als een John Lee Hooker en een Clarence Gatemouth Brown verwoordend, het afsluitende “Let’s Give This Love A Try”, een heerlijke ballade van het type waarmee ook JW Roy ons in het verleden wel eens wist te vloeren, en het al even prachtige, ongemeen bezadigd aandoende “Hurt My Baby”.

Sublieme plaat gewoon!

 

Top 10 van het jaar

 

  1. JOHN HIATT “Same Old Man”
  2. DARRELL SCOTT “Modern Hymns”
  3. PHIL LEE “So Long, It’s Been Good To Know You”
  4. ROB LUTES “Truth & Fiction”
  5. MARK OLSON & GARY LOURIS “Ready For The Flood”
  6. THE LOW ANTHEM “Oh My God, Charlie Darwin”
  7. TOM FREUND “Collapsible Plans”
  8. THE BAND OF HEATHENS “The Band Of Heathens”
  9. KASEY CHAMBERS & SHANE NICHOLSON “Rattlin’ Bones”
  10. THE SACRED SHAKERS “The Sacred Shakers”

 

*****

 

Heel erg dichte ereplaatsen verder voor:

 

NELS ANDREWS “Off Track Betting”, OTIS GIBBS “Grandpa Walked A Picketline”, CAROLINE HERRING “Lantana”, FRED EAGLESMITH “Tinderbox”, ROBYN LUDWICK “Too Much Desire”, RACHEL HARRINGTON “City Of Refuge”, LOS FABULOCOS FEATURING KID RAMOS “Los Fabulocos”, LYNNE HANSON “Eleven Months”, THE EARL BROTHERS “Moonshine”, ROLAND VAN CAMPENHOUT “Never Enough”, BEANSPROUTS “Happy Go Lucky”, SHINER TWINS “Southern Belles” en THE INLAW SISTERS “Robbing The Devil”.

 

De laatste drie van dat lijstje delen wat ons betreft de titel van beste Nederlandse rootsplaat van het jaar. Van Campenhout dan weer produceerde in onze ogen de met voorsprong beste Belgische rootsschijf van 2008.

 

*****